ten ostatni został wybrany, by w miarę możności dokonać rozpoznania holenderskich fortyfikacji. Ponieważ Holendrzy nie zawiązali Geilsowi oczu, był on w stanie ocenić, że fort może być wzięty szturmem. 10 stycznia Geils został wysłany ponownie, ale i to żądanie odrzucił gubernator Falck. W związku z tym Hughes nakazał przeprowadzenie ataku następnego ranka.

Główny oddział szturmowy składał się z 450 żołnierzy piechoty morskiej oraz marynarzy, którym towarzyszyli saperzy i marynarze niosący drabiny szturmowe. W odwodzie pozostały dalsze kompanie marynarzy i marines. Wspartej ogniem dział grupie marines udało się przedostać przez strzelnice fortu i wedrzeć do wnętrza wczesnym rankiem 11 stycznia. Po krótkiej bitwie garnizon się poddał. W szturmie zginął jeden brytyjski oficer i 20 żołnierzy, a dwóch oficerów i 40 żołnierzy zostało rannych. Straty holenderskie wyniosły 13 zabitych ludzi, w tym dwóch oficerów. Do brytyjskiej niewoli dostał się holenderski gubernator, dziewięciu oficerów, 250 żołnierzy piechoty i 50 artylerzystów, 55 europejskich marynarzy, 60 Chińczyków i Malajów oraz 10 rzemieślników. W porcie zajęto dwa eastindiameny z cennym ładunkiem i ok. 30 mniejszych jednostek.