Zajmował się również działalnością dydaktyczną jako asystent w Instytucie Nafty, Gazownictwa i Geologii (1960–1969) oraz Instytucie Budownictwa (1970–1974). Po trzęsieniu ziemi w 1977 roku brał udział w ekspertyzie zniszczeń, a także w projektowaniu i weryfikacji projektów konsolidacji niektórych budynków. W 1984 roku uzyskał tytuł doktora na podstawie pracy Concepția, calculul, proiectarea și tehnologia lucrărilor de deplasare a clădirilor.
W latach 80. Nicolae Ceaușescu zdecydował o budowie Centrul Civic (centrum obywatelskiego) z Domem Ludowym, Ministerstwem Obrony Narodowej, Rumuńską Akademią Nauk, Hotelem Marriott oraz szerokim „”. Konieczna była rozbiórka 7 km² starego miasta, w tym kilkunastu zabytkowych kościołów. Iordăchescu postanowił ocalić jak najwięcej z nich i opracował metodę pozwalającą na przeniesienie budynków w inne miejsce. Były one odrywane od fundamentów, umieszczane na szynach i przenoszone za pomocą podnośników hydraulicznych i wciągarek. Jedną z uratowanych świątyń była XVI-wieczna cerkiew Michała Wojewody przeniesiona o ok. 285 metrów, najdalej ze wszystkich, a także pałac Świętego Synodu przy monasterze Antyma, będący najcięższym przeniesionym budynkiem w Rumunii.