W 1968 podjął pracę na Université Pierre et Marie Curie (UPMC) i w 1975 uzyskał w nim stopień doktora nauk przyrodniczych, specjalizując się w zagadnieniach związanych z polem Yanga-Millsa (rozprawa Sur certaines applications de la théorie du champ de Yang et Mills, promotorzy i André Lichnerowicz). Objął stanowisko profesora fizyki teoretycznej UPMC. W latach 1990–2001 pełnił funkcję dyrektora Laboratorium Grawitacji i Kosmologii Relatywistycznej UPMC (nazwa francuska: Laboratoire de Gravitation et Cosmologie Relativistes). W 1998 został wybrany na członka rady naukowej UPMC. Piastował stanowisko sekretarza naukowego Francuskiej Akademii Nauk.
Badał zagadnienia związane m.in. z ogólną teorią względności, kosmologią, teorią pola, mechaniką kwantową, fizyką cząstek elementarnych, fizyką ciała stałego i chemią fizyczną. Autor około trzystu publikacji naukowych, a także monografii z zakresu fizyki matematycznej. Współpracował jako profesor wizytujący z Uniwersytetem w Utrechcie, Europejską Organizacją Badań Jądrowych (CERN), (SISSA) we Włoszech oraz w Brazylii. Od 2012 profesor emeritus Uniwersytetu Paryskiego.