Łowczyk białogrzbiety, łowiec białogrzbiety (Todiramphus albonotatus) – gatunek małego ptaka z rodziny zimorodkowatych (Alcedinidae). Jest endemitem wyspy Nowa Brytania z Archipelagu Bismarcka, administracyjnie należącej do Papui-Nowej Gwinei. W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN klasyfikowany jest jako gatunek bliski zagrożenia.
Systematyka Pierwszego naukowego opisu gatunku dokonał australijski zoolog Edward Pierson Ramsay w 1884 roku, nadając mu nazwę Halcyon (Cyanalcyon) albonotata. Opis ukazał się na łamach „Proceedings of the Linnean Society of New South Wales”. Autor jako miejsce typowe wskazał wyspę Nowa Brytania. Nie wyróżnia się podgatunków. Zwyczajowo łowczyk białogrzbiety razem z następującymi gatunkami: łowczyk molucki, łowczyk lazurowy, łowczyk leśny, łowczyk różoworzytny i łowczyk białoszyi tworzy grupę gatunków.
Etymologia Todiramphus: rodzaj Todus Brisson, 1760 (płaskodziobek); rhamphos „dziób”. albonotata: „biały”, „oznaczony”.