Być może przebudowa rozpoczęta została pod koniec wieku i zakończona przez kolejnych właścicieli, którymi byli od 1902 roku Edward Chrzanowski z Moroczyna, a od 1908 jego córka Teresa, żona Wincentego Rulikowskiego. Z dawnego dworu pozostawiono część środkową, zaś partie boczne zostały podwyższono, tworząc dwa potężne skrzydła. Przebudowany pałac zyskał nową dekorację w postaci bogatych obramowań ślepych okien piętrowych części budynku. Wysoki dach nad częścią środkową budynku zastąpiono dachem niższym, dwuspadowym. Od północy dobudowano parterowe skrzydło, które połączono murem i bramą ze stojącą obok oficyną.
Pałac nosi cechy klasycystyczne, został wzniesiony z cegły i otynkowany. Plan składa się z parterowej, pięcioosiowej części środkowej, z czterokolumnowym podcieniem od frontu i tyłu i piętrowych, trójosiowych, ustawionych prostopadle, skrzydeł bocznych. Od północy przylega wydłużone, podpiwniczone skrzydło parterowe, wysunięte przed elewację ogrodową. Stropy pomiędzy kondygnacjami są drewniane belkowe, a nad częścią piwnic - kolebkowe. Dachy pokryte blachą: nad częścią środkową dwuspadowy, nad skrzydłami bocznymi czterospadowe. Układ wnętrza został znacznie przekształcony, jest pozbawiony dawnego wystroju i wyposażenia. Na zewnątrz ściany podzielone są na kondygnacje gzymsami.