Powierzchnia lekko oprószona na wierzchołkowi, lekko włóknista przy podstawie, początkowo bladokremowa, potem różowawo-płowa, bladobeżowa do brązowawej, z grzybnią u podstawy, z ryzomorfami lub bez. Miąższ Cienki, jędrny, biały, białawy do szarawego. Zapach i smak słaby, subtelnie kwaśny. Wysyp zarodników Biały, rzadko jasnokremowy. Cechy mikroskopowe Podstawki z 4 sterygmami, 12–23(26) x 3,5–5(6) µm. Zarodniki kuliste do szeroko elipsoidalnych, gładkie, nieamyloidalne, cyjanofilne, 3,5–4,5(5) x 2,53,5(4) µm. Cystyd w hymenium brak, strzępki ze sprzążkami. Gatunki podobne Jest to jedyna mała biała lejkówka rosnąca na drewnie. Oprócz siedliska jej charakterystycznymi cechami są małe podstawki, białawe zarodniki i często zakrzywiony trzon. Ossicaulis lignatilis ma twardy trzon, i drewnopodobny miąższ, silny ogórkowy zapach, nieco dłuższe zarodniki i włoski z kilkoma koralopodobnymi strzępkami.
Występowanie i siedlisko Znane jest występowanie Clitocybe truncicola w Ameryce Północnej, Europie i Azji. Brak go w opracowanym w 2003 r. przez Władysława Wojewodę wykazie wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski, ale został znaleziony w późniejszych latach.
Nadrzewny grzyb saprotroficzny występujący na spróchniałym, twardym drewnie, kłodach i pniakach.
Przypisy
Kategoria:Clitocybaceae Kategoria:Mykobiota Polski