Grupa była zaangażowana w działalność sabotażowo-dywersyjną w łódzkich fabrykach oraz przygotowywała tworzenie milicji ludowej oraz plany przyjmowania radzieckich grup desantowych. Prowadziła również działalność informacyjno-propagandową, kolportowała pisma PPS: „Na Barykadzie” i „Kuźnia” oraz prowadziła nasłuch radiowy. Pisma były zapewniane przez Józefa Zylberta – działacza PPS. Działalność komitetu przerwały aresztowania dokonywane przez Gestapo w sierpniu 1941. Na wolności spośród przywódców pozostał Stanisław Klimek. Pod koniec 1941 dokonał on reaktywacji KOMŁ z Józefem Bednarkiem, Janem Brzozowskim i Wacławem Mikusiem, który został nowym przywódcą komitetu. KOMŁ działał do lutego 1942, kiedy Gestapo dokonało ponownych aresztowań.

2 działaczy zmarło w areszcie na skutek tortur. W czerwcu 1942 odbył się proces pozostałych 20 członków KOMŁ przed Sądem Specjalnym w Łodzi. 7 działaczy skazano na karę śmierci, i ścięto 8 lipca 1942 w więzieniu przy ul. Młyńskiej w Poznaniu. Byli to: Bolesław Pastwiński, Antoni Suwalski, Wojciech Wróblewski, Władysław Fronczek, Stanisława Skórzewska, Józef Zylbert, Leokadia Karbownik. Pozostałych 13 zesłano do obozów koncentracyjnych. Troje z nich przeżyło wojnę.