Istnieje także koncepcja, która określa pojęcie nomos (nomos-basileus) jako króla, władcę, despotę czy tyrana, rozumiane po prostu jako arbitralne prawo silniejszego. Interpretowanie nomosu jako prawo wprowadza zamęt, ponieważ nomos w pierwotnym sensie oznacza całkowitą bezpośredniość mocy prawnej niezapośredniczonej przez akty prawne, jest to konstytuujące wydarzenie historyczne, akt prawomocności, który sprawia, że legalność aktu prawnego zyskuje sens. Nomos przez niektórych filozofów, uznawany był również za mur, ogrodzenie w położeniu przestrzennym, gdzie obejmuje zamieszkanie, oddzielny obszar, miejsce wypasu, ale te same korzenie ma słowo „nemus”, które jako las, gaj, bór może mieć znaczenie kultowe rozumowanie w ten sposób nomos może być zbyt ogólnikowe. Przestrzenny charakter nomosu nie utrzymał się już w starożytnej Grecji.
Nomos jest fundamentalnym procesem rozdziału przestrzeni oznacza to, że wszystkie późniejsze regulacje, spisane lub niespisane, czerpią moc z uprzednio powstałego praaktu rozkładu przestrzennego – tym praaktem jest nomos. Następujące po nim akty to jedynie skutki oraz uzupełnienia, albo nowe rozdziały ziemi, a więc rozszerzenie ustalonej poprzednio podstawy lub rozkładające stary porządek przestrzenny odstępstwo od aktu konstytuującego, czyli zajęcia lądu, założenia miasta czy akty kolonizacji.
Przypisy
Kategoria:Starogreckie pojęcia filozoficzne