Od swoich początków VVN-BdA nie tylko zajmowała się tematem prześladowań ze strony narodowego socjalizmu i oporem przeciwko niemu, ale także kwestionowała, krytykowała i walczyła z powojennymi zjawiskami politycznymi, które były postrzegane jako niedemokratyczne i antypokojowe, jak np. obecność byłych nazistów we władzach wykonawczych, ustawodawczych i sądownictwie. Krytyce poddawała też różnego rodzaju działania, jak np. remilitaryzacja w latach pięćdziesiątych i stan wyjątkowy pod koniec lat sześćdziesiątych. Praca stowarzyszenia skupia się również na badaniu struktur organizacyjnych i działań neonazistów czy nowej prawicy, a także mobilizacji przeciwko działaniom osób z tych środowisk.
Idea VVN-BdA określa się jako „bezpartyjne stowarzyszenie” kobiet i mężczyzn ruchu oporu przeciwko narodowemu socjalizmowi, ocalałych ofiar nazistowskich prześladowań, ale także członków kolejnych pokoleń, których łączą następujące cele:
uczyć się z przeszłości stanąć w obronie „wizji antyfaszystowskiej przyszłości”, „pracować na rzecz świata bez rasizmu, antysemityzmu, nazizmu i militaryzmu, wykluczeń, faszyzmu i wojny”.