Funkcjonowanie getta Getto w Opocznie powstało w listopadzie 1940 roku i obejmowało ulice Berka Joselewicza, Kazimierza Wielkiego, Błotną, Józefa Piłsudskiego, Szpitalną oraz w późniejszym czasie ulicę 1 Maja. Ogółem w obrębie getta znajdowało się 115 domów. Wszędzie panowała ciasnota, bowiem Niemcy umieścili tutaj nie tylko ludność z Opoczna, ale również z pobliskich miejscowości, takich jak Drzewica, Odrzywół, Ogonowice, Gawrony, Libiszów, Nowe Miasto nad Pilicą, Przysucha, a nawet sprowadzono tu wysiedleńców z Łodzi, Tomaszowa Mazowieckiego i Mogielnicy. W maju 1941 r. w getcie przebywało 3971 osób, a w kwietniu 1942 r. już 4231. Na jeden dom mieszkalny w getcie przypadało statystycznie ok. 40 osób. W konsekwencji około 1000 mieszkańców getta nie miało dachu nad głową i nocowało na ulicach, w szopach, stodołach i w synagodze. Kanalizacja dzielnicy była szczątkowa. W pobliżu funkcjonowały tylko 3 studnie.
mały|Ruiny ogrodzenia Nowego cmentarza żydowskiego Niektórzy z mieszkańców byli zmuszani do pracy w pobliskim gospodarstwie rolnym, w kopalni torfu, przy budowie dróg lub przy wydobyciu kamienia wapiennego. Pozostali byli skazani na ciasnotę, choroby i głód.