Propozycję tę uwarunkował jednak koniecznością uprzedniego rozwiązania spraw standaryzacji uzbrojenia, określenia zasad dowodzenia i współdziałania lub podporządkowania NATO, zwłaszcza w sytuacjach kryzysowych.
W listopadzie 1987 w Karlsruhe prezydent François Mitterand i kanclerz Helmut Kohl zaakceptowali wyniki badań studyjnych nad utworzeniem wspólnej niemiecko-francuskiej brygady. W styczniu 1988, w trakcie obchodów dwudziestej piątej rocznicy podpisania Traktatu Elizejskiego, podjęto decyzje o jej organizowaniu. Podano do wiadomości nazwiska pierwszego francuskiego dowódcy i jego niemieckiego zastępcy. Nowa brygada miała stać się w pełni rozwiniętym związkiem taktycznym w sile około 4200 żołnierzy. Na jej bazie miano testować metody współdziałania taktycznego, operacyjnego i logistycznego mieszanych, wielonarodowych jednostek wojskowych.
19 kwietnia 1989 dokonano ostatecznych, technicznych ustaleń w sprawie organizacji wspólnej brygady. Uzgodniono, że jej dowództwo i sztab będą rozmieszczone Böblingen. Francuzi do dyspozycji dowódcy brygady oddali pułk zmotoryzowany, pułk pancerny i kompanię rozpoznawczą, a Niemcy batalion piechoty zmotoryzowanej, dywizjon artylerii, kompanię przeciwpancerną i kompanię saperów.