Został zwolniony z wojska jako inwalida wojenny (75% inwalidztwa – brak prawej kończyny dolnej od połowy uda, zastąpiona protezą).
Od 5 stycznia 1921 do 12 lutego 1923 przebywał w Wojskowym Zakładzie Leczniczo-Szkolnym dla Inwalidów Wojennych w Poznaniu, w którym nauczył się zawodu szewca. 7 sierpnia 1923 został zatrudniony w Wojskowym Zakładzie Mundurowym w Poznaniu, w charakterze obuwnika. 1 października 1928 został przeniesiony do Państwowych Zakładów Umundurowania Oddział Fabryczny w Poznaniu na takie samo stanowisko. 7 czerwca 1930 został zwolniony z powodu redukcji. Mieszkał w Poznaniu przy ul. Krauthofera 20a. Po zwolnieniu z pracy przeprowadził się z rodziną do Żabikowa na ul. Poznańską i zamieszkał jako lokator u Antoniego Białeckiego. Był bezrobotnym. Pobierał miesięcznie 80 zł renty inwalidzkiej oraz pensję za order Virtuti Militari w kwocie 300 zł rocznie. Był członkiem poznańskiej kompanii Legii Inwalidów Wojennych Wojsk Polskich im. gen. Józefa Sowińskiego i Oddziału Związku Strzeleckiego w Luboniu. Zmarł 11 marca 1983 i został pochowany na cmentarzu „Żabikowo” w Luboniu.
Był żonaty, miał czworo dzieci: Gertrudę (ur. 1924), Wojciecha (ur. 1926), Gabrielę (ur. 1932) i Aleksandrę (ur.