wyłożył swoje poglądy w książce "Nazrat al-hakk", która zyskała szeroką popularność wśród Tatarów, a także poza granicami Imperium Rosyjskiego, docierając do muzułmańskich uczonych w Syrii, Tunezji i Indiach.
Brał udział w pracach Towarzystwa Archeologii, Historii i Etnografii przy Uniwersytecie Kazańskim jako pierwszy w historii uczony muzułmański. Utrzymywał kontakty z rosyjskimi historykami i badaczami wschodu.
Od 1876 r. nauczał podstaw wiary w ośmioletniej tatarskiej szkole dla nauczycieli w Kazaniu. W szkole tej zajęcia, poza kursem prawa muzułmańskiego, odbywały się w języku rosyjskim. Odszedł ze stanowiska wskutek konfliktów z inspektorem i częścią innych nauczycieli szkoły. Za pracę w tak zorganizowanej szkole część konserwatywnego duchowieństwa uznała go za odstępcę od wiary.