Idrijski žlikrofi – słoweńskie pierogi z ziemniaczanym nadzieniem. Od 2010 roku uzyskały ochronę w ramach systemu ochrony regionalnych produktów rolnych w Unii Europejskiej jako produkt tradycyjny.
Historia Pierwsza publikowana wzmianka o pierożkach pochodzi z 1936 roku i znalazła się w książce Lado Božiča Naš idrijski kot: ob pet in tridesetletnici ustanovitve in desetletnici ukinitve prve slovenske realke. Božič wspomina, że jest kilka rodzajów pierożków „žlikrofi”. Mogą być z nadzieniem ziemniaczanym, mięsnym lub z kwaszonej rzepy. Na stole pojawiają się tylko przy specjalnych okazjach i podaje się je z bakalcą (daniem z baraniny i warzyw), skwarkami lub maślaną polewą nazywaną masovnik.
W 1956 roku Karl Bezek opisując dania i napoje narodowe wspomniał o pierożkach w pracy Fond Doprinos k zgodovini Idrije. Zapisał on wspomnienia mieszkańców Idriji. Według nich nieugotowane pierożki były sprzedawane już w latach 1840–1850. Analizując wspomnienia mieszkańców doszedł do wniosku, że przepis na pierożki został przywieziony z zagranicy jeszcze na początku XIX wieku i „upłynęło wiele lat, zanim danie to zadomowiło się w Idriji” osiągając specyficzny smak oraz współczesny kształt.