W Polsce dokonano modyfikacji tych armat, przez wprowadzenie lżejszego łoża – co skutkowało powstaniem działa 40 mm Bofors wz. 36 – które zostało później zaadaptowane przez Wielką Brytanię. Armata podlegała stałemu rozwojowi łoża oraz systemu celowniczego, zwłaszcza w wielu wariantach i modelach morskich, samo jednak działo nie podlegało większym zmianom. Armata używała szybkiego mechanizmu ładowania z amunicją podawaną z łódki, po wciśnięciu spustu działającego w sekwencji automatycznej. Po jego wciśnięciu, nabój wsuwany był w zamek, po czym ten ostatni zamykał się i następował wystrzał, a opróżniona łuska była odrzucana, czyniąc miejsce dla kolejnego naboju. Proces powtarzał się automatycznie, tak długo jak długo wciśnięty był spust. Po nadmiernym nagrzaniu się lufy, ta mogła być bardzo szybko wymieniona.