Na uzbrojenie armata L/70 w wersji holowanej weszła w 1951 roku. Konstrukcyjnie odróżnia się innym sposobem dosyłania naboju dla zwiększenia szybkostrzelności oraz wyrzucaniem łusek do przodu. Armata wymaga zasilania elektrycznego: w wersji A polega na zewnętrznym źródle zasilania, w wersji B dysponowała własnym agregatem prądotwórczym w tylnej części podwozia. Nadal zasilana była z czteronabojowych łódek, przy czym podajnik nad działem mieści 26 nabojów gotowych do użycia, a na podwoziu jest składowane 96 nabojów w dwóch stelażach. W wersji holowanej nadal działo jest osadzone na czterokołowym krzyżowym łożu dolnym, z unoszonymi kołami i opuszczanymi czterema podstawami. Działo jest naprowadzane przez napędy elektrohydrauliczne, z prędkością 45°/s w pionie i 85°/s w poziomie, z rezerwowymi napędami ręcznymi. Obsada jest sześcioosobowa, w tym cztery osoby mają miejsca na łożu armaty: dwóch celowniczych odpowiedzialnych za naprowadzanie w pionie i poziomie po obu stronach działa i dwóch amunicyjnych.
Działo L/70 było produkowane na licencji m.in. w Wielkiej Brytanii, Włoszech, Hiszpanii, Holandii, Republice Federalnej Niemiec i Indiach. Na jego bazie opracowano też podstawy morskie.