Opis George Stubbs pozwolił sobie na swobodę w pozie „Whistlejacketa”, pokazując więcej ciała niż byłoby to możliwe w naturalnej pozie, aby wzmocnić dramatyczny efekt portretu. Na przykład zarówno zad, jak i czoło są jednocześnie widoczne, podobnie jak prawe kolano i spód kopyta. Wydaje się również dzikszy i bardziej monumentalny, jego uszy są przekrzywione, nozdrza rozszerzone, a białka oczu są widoczne. Zarówno jego grzywa, jak i ogon są pełniejsze, a niestrzyżona grzywa jest ułożona w naturalny warkocz. Z wyciągniętymi przednimi nogami, ciało „Whistlejacketa” będącego w pozycji lewady, skręca się lekko w prawo, gdy odwraca głowę w stronę widza. Najbardziej rzucającą się w oczy cechą obrazu poza skalą, jest brak jeźdźca co powoduje, że cała uwaga skupia się na cechach „Whistlejacketa” jako cennego okazu fizycznego. Biorąc pod uwagę nienaturalność postawy konia, Stubbs prawdopodobnie zapożyczył tę pozę z rzeźby, ponieważ nie mógł jej obserwować ani studiować „na żywo”.