18 lub 19 listopada 1941 roku wojskowa komendantura zarządziła rejestrację Żydów, a także narzuciła im obowiązek noszenia oznaczeń w postaci białej opaski na prawej ręce. Objęto ich ponadto przymusem pracy. Już w połowie grudnia Teilkommando Sommerfelda rozpoczęło przygotowania do likwidacji żydowskiej społeczności. Ze względu na trudną sytuację na froncie szef sztabu 17. Armii chwilowo nie zezwolił jednak esesmanom na podjęcie działań eksterminacyjnych.

Wymordowanie Żydów z Artiomowska 21 grudnia 1941 roku w na wpół zrujnowanym budynku teatru wybuchł pożar. Wojskowy komendant miasta major von Tsobel oskarżył Żydów o podłożenie ognia. 7 stycznia w wydawanym przez okupanta „Gońcu Bachmuckim” ukazał się artykuł, w którym zapowiedziano, że ludność żydowska zostanie odizolowana od reszty mieszkańców miasta. W tym samym artykule ogłoszono zarządzenie, by 9 stycznia wszyscy Żydzi stawili się w miejskim parku, sąsiadującym z gmachem, w którym uprzednio znajdowała się siedziba NKWD. Zezwolono im zabrać bagaż o wadze do 10 kilogramów i zapas żywności na osiem dni.