Według raportu sowieckiej komisji śledczej, która badała miejsce kaźni w październiku 1943 roku, zwłoki wielu ofiar nie miały ran postrzałowych, co najprawdopodobniej oznacza, że przeżyły one egzekucję i po zamurowaniu sztolni udusiły się z braku powietrza lub zmarły z głodu.
W datowanym na 6 marca 1942 roku raporcie Einsatzgruppe C widnieje informacja, że w Artiomowsku rozstrzelano 1317 osób, w tym 1224 Żydów, 63 działaczy politycznych oraz 30 sabotażystów i partyzantów. W tym samym raporcie odnotowano ponadto, że Artiomowsk jest już miastem „wolnym od Żydów”. Z kolei sowiecka komisja śledcza oszacowała liczbę ofiar na około 3 tys.
Mimo iż pomaganie Żydom karane było śmiercią, niektórzy mieszkańcy Artiomowska starali się ratować żydowskich sąsiadów, przechowując ich w swych domach lub pomagając w uzyskaniu fałszywych dokumentów. Pewna kobieta została wraz z synem zamordowana z tego powodu przez Niemców.
Upamiętnienie thumb|Jedna z pamiątkowych tablic w miejscu pamięci W październiku 1943 roku, po wyzwoleniu Artiomowska przez Armię Czerwoną, zwłoki ofiar masakry wydobyto ze sztolni i pogrzebano na placu przed miejscową fabryką rur. W 1960 roku zostały przeniesione na miejski cmentarz.