Podział terytorialny systemu W 1955 terytorium europejskich państw NATO zostało podzielone na cztery strefy obrony powietrznej. Północna Strefa Obrony Powietrznej – obejmowała terytorium Danii i Norwegii wraz z przylegającymi wodami. Dzieliła się na rejon duński i rejon norweski. W strefie był też jeden sektor OP (Vedbaecki). Na obszarze strefy znajdowały się 72 wyrzutnie rakiet przeciwlotniczych Nike Hercules i 24 wyrzutnie Improved Hawk oraz 4 eskadry myśliwców przechwytujących (w sumie około 60 samolotów). Centralna Strefa Obrony Powietrznej – obejmowała terytorium RFN, Belgii, Holandii i Luksemburga. Dzieliła się na dwa rejony: północny (2 PTSP) i południowy (4 PTSP). Rejon odpowiedzialności operacyjnej 2 Połączonych Taktycznych Sił Powietrznych obejmował obszar działania Północnej Grupy Armii i składał się z sektora brockzetelskiego i uedemskiego, natomiast rejon odpowiedzialności 4 PTSP obejmował obszar działania Centralnej Grupy Armii i składał się z erbeskopfejskiego sektora OP. Na obszarze strefy znajdowało się około 1300 zgrupowanych w 40 dywizjonach rakiet przeciwlotniczych „Nike Hercules” i „Improved Hawk”.