Marmur ruinowy stosowano już w budowlach kultury mykeńskiej w starożytnej Grecji, a później użytkowali go Etruskowie. Toskańska odmiana tej skały, pietra paesina, od schyłku XVI w. była jednym ze składników mozaik florenckich, ponadto od XVII w. była szeroko wykorzystywana również jako samodzielna skała ozdobna w sztuce renesansu i baroku. We Francji działała królewska manufaktura powstała z polecenia Ludwika XIV, w której wytwarzano artystyczne dzieła zarówno z polerowanych płytek surowca, jak i uzupełniano je rysunkami. Podobne manufaktury założyli tam kardynałowie Mazarini oraz Richelieu. Kamień ten stał się wówczas także obiektem kolekcjonerstwa – znane są płytki tych skał w kunstkamerach z XVII w., m.in. w gdańskim Musaeum Gottwaldianum. Również w późniejszych wiekach był dość często stosowany, m.in. w zdobieniu drogich mebli, w tym secesyjnych. Współcześnie (początek XXI w.) oprócz bycia obiektem kolekcjonerstwa, wyrabia się z niego przedmioty ozdobne, np. naczynia, kasetki oraz płyty okładzinowe na budynki.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Wapień Kategoria:Marmur