Akt II Piquillo budzi się z amoku alkoholowego. Dworzanie szydząc z niego opowiadają mu, że ożenił się z królewską faworytą. Gdy dochodzi do konfrontacji i dowiaduje się, że jego żoną jest Perichola, jest wściekły: robi wymówki Pericholi i w złości obrzuca wyzwiskami także wicekróla. Za to zostaje wtrącony do "więzienia dla narowistych mężów".
Akt III Obraz 1 Perichola odwiedza Piquilla w więzieniu. Mówi, że w rzeczywistości kocha tylko jego i planuje pomóc mu w ucieczce. Próbuje przekupić strażnika więziennego. Niestety - okazuje się, że strażnikiem był sam wicekról Andreas w przebraniu. Wściekły wiąże ją i pozostawia w więzieniu razem z Piquillem. Pozostawia jej jednak ostatnią szansę: jeśli Perichola zechce zmienić zdanie i okazać życzliwość wicekrólowi - wystarczy, że zaśpiewa jedną ze swych piosenek. Wicekról wychodzi i pozostawia parę więźniów samych. Na szczęście w tym momencie ujawnia się stary więzień z sąsiedniej celi - przez dwanaście lat przy pomocy małego nożyka drążył on więzienny mur i właśnie dotarł do celi obok. Pomaga parze uwolnić się z więzów. Wówczas Perichola, aby przywabić wicekróla Andreasa, śpiewa jedną ze swych pieśni. Gdy wicekról przybywa - zostaje związany i zamknięty w celi a trójka więźniów ucieka.