Czynił to przy tym na przekór powszechnemu wówczas przekonaniu, jakoby pisarstwo było zajęciem niegodnym pracownika administracji kolonialnej.
Historia Pierwszy numer „El Eco de Vigán” ukazał się 6 stycznia 1884. Ostatni, czterdziesty dziewiąty, pojawił się 7 grudnia tego samego roku. Pismo ukazywało się w niedzielę. Jego funkcjonowanie było silnie powiązane z obecnością Ginera w mieście. Po przeniesieniu alkada na inne stanowisko, a co za tym idzie po jego wyjeździe (9 czerwca 1884) gazeta nie zdołała utrzymać swej wcześniejszej, relatywnie stabilnej pozycji. Kierownikiem pisma został początkowo Rafael Monserrat (do 9 listopada 1884), następnie zaś Rafael Perez de Valdelomar, który stał na czele zespołu redakcyjnego aż do zamknięcia „El Eco de Vigán”.
Treść Tygodnik był pismem hiszpańskojęzycznym, używał zatem języka będącego w owym czasie lingua franca filipińskiej elity. Opowiadał się za utrzymaniem politycznego status quo na archipelagu, tym samym ukazujące się na jego łamach treści miały prohiszpański wydźwięk. Stanowił jednocześnie publikację głęboko katolicką, swoją afiliację religijną ogłaszając zresztą z dumą oraz przy wykorzystaniu dosyć barwnego języka.