Więźniowie getta wykorzystywani byli do pracy w zakładach rzemieślniczych oraz do robót budowlanych i drogowych lub rozładunku wagonów kolejowych. Byli także zmuszani do pracy przy porządkowaniu ulic. W getcie panowały fatalne warunki sanitarne oraz zła sytuacja aprowizacyjna. W sieradzkim getcie pracował tylko jeden lekarz, dr Kempiński. Wartość kaloryczna dziennego wyżywienia więźniów getta miała wynosić około 180–200 kalorii. 5 lipca 1941 roku wszystkim Żydom odebrano przepustki zezwalające na opuszczanie terenu getta. Według niektórych relacji polscy mieszkańcy Sieradza przemycali do getta żywność i inne przedmioty.

W 1940 lub 1941 roku z getta wywieziono około tysiąc osób do getta w Zduńskiej Woli. 4 kwietnia 1942 roku do Zduńskiej Woli miało trafić kolejne 70 rodzin z Sieradza. W kwietniu 1941 roku 52 Żydów wywieziono do obozu pracy w Otocznej. Kolejne 100 osób wywieziono do obozów pracy przymusowej w kwietniu następnego roku.