Tadeusz Mencel (ur. 22 lutego 1893 w Niskołyzach, zm. 23 lipca 1924 w Wojniłowie) – rotmistrz Wojska Polskiego, rolnik, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 22 lutego 1893 w Niskołyzach, w ówczesnym powiecie buczackim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Karola, właściciela ziemskiego, i Marii z Sołowijów.. Był starszym bratem Pawła (1897–1968), porucznika kawalerii Wojska Polskiego, działacza niepodległościowego i kawalera Orderu Virtuti Militari.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był c. i k. Pułk Ułanów Nr 13. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916.
W 1920, w czasie wojny z bolszewikami, pełnił służbę w Naczelnym Dowództwie Wojska Polskiego. W początku sierpnia został przydzielony do 201 ochotniczego pułku szwoleżerów, późniejszego 3 pułku szwoleżerów, w którym objął dowództwo 3. szwadronu. 11 sierpnia 1920 osłaniając w odwrocie XV Brygadę Piechoty pod Rabianami i Połaziami Świętochowskimi został ranny. 22 sierpnia wyróżnił się męstwem w szarży pod Żurominkiem. 27 sierpnia został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. W październiku 1920 dowodził 3.