Zniechęciło to D'Annuzio do tego tytułu, który uznał za prosłowiański. Zbliżył się wówczas do L'Idea Nazionale, czasopisma zwolenników rewindykacji w basenie Morza Adriatyckiego.
Treść i forma List do Dalmatów ukazał się tuż po wizycie prezydenta USA w Wenecji i zadedykowany został Ercolano Salviemu oraz Giovanniemu Lubin. Byli oni przedstawicielami Spalato (Splitu) i Trau (Trogiru) na spotkaniu Dalmatów w Wenecji. Utwór stanowił początek serii politycznych wystąpień autora, których ukoronowaniem był poprowadzony przezeń Marsz na Fiume, zdobycie miasta (12 września 1919) i wycofanie sprzymierzonych oddziałów francusko-brytyjsko-amerykańskich, czego konsekwencją było proklamowanie Regencji Carnaro.
Dzieło ukazuje czytelnikowi program nacjonalistów włoskich, odwołujący się do Pax Romana. Autor prowadzi polemikę z narracją państw sprzymierzonych, które w jego opinii odebrały Włochom prawo do słusznie postulowanych terytoriów. Piętnuje też klasę rządzącą, polityków krajowych o poglądach ugodowych, sprzyjających postawie uległości wobec dawnych sojuszników wojennych. Wskazuje tu głównie na Vittorio Emanuela Orlando i Francesco Saverio Nittiego. Znajduje ich jako nieudolnych i ślepych, siebie samego kreując na przywódcę inspirującego naród, broniącego Włochów przed własnym, fatalnym rządem.