Archidiakonat śremski (łac. archidiaconatus sremensis) – jeden z czterech historycznych archidiakonatów diecezji poznańskiej Kościoła katolickiego w Polsce w okresie przedrozbiorowym.

Historia W 1298 roku biskup poznański Andrzej Zaremba dokonuje podziału diecezji na cztery archidiakonaty: poznański (większy), śremski (pośredni), pszczewski (mniejszy) oraz czerski, przemianowany później na warszawski. Archidiakonat z siedzibą w Śremie przy kościele św. Mikołaja obejmował południową część diecezji, aż do granic z diecezją wrocławską na południu i archidiecezją gnieźnieńską na wschodzie. Według wykazu z 1471 roku liczył cztery dekanaty z siedzibami w Śremie, Kościanie, Nowym Mieście i Wschowie. W XVIII wieku obejmował już osiem dekanatów: borecki, kościański, koźmiński, krobski, nowomiejski, śmigielski, śremski, wschowski. Zniesiony został na początku XIX wieku na skutek reorganizacji struktur Kościoła katolickiego w Polsce po upadku Rzeczypospolitej.

Dekanaty i parafie W momencie likwidacji obowiązywała w archidiakonacie następująca struktura: