Raport potwierdzał obronny charakter Sojuszu i eksponował potrzebę doskonalenia mechanizmów konsultacji sojuszniczych. Za nowy czynnik równowagi uznano wspólne wysiłki na rzecz polepszenia relacji ze Związkiem Radzieckim i jego sprzymierzeńcami.
Podczas szczytu szefowie rządów państw NATO podpisali Deklarację w sprawie stosunków atlantyckich. Zadeklarowali w niej, że traktat, który podpisali 25 lat wcześniej w celu ochrony swojej wolności i niepodległości, potwierdził ich wspólne oczekiwania: sojusznicy zachowali bezpieczeństwo i ochronili wartości, które były dziedzictwem ich cywilizacji i umożliwiły krajom Europy Zachodniej odbudowę po II wojnie światowej. Potwierdzili fakt, że wspólna obrona jest jedna i niepodzielna, a zaatakowanie jednego lub kilku z nich na obszarze objętym traktatem uważa się za atak na wszystkie państwa członkowskie. Podkreślono znaczenie broni jądrowej Stanów Zjednoczonych i jej wpływ na bezpieczeństwo całego Sojuszu, a także rolę wojsk amerykańskich i kanadyjskich rozmieszczonych na kontynencie europejskim. Wspomniano o europejskich siłach zbrojnych, które zapewniają trzy czwarte konwencjonalnych sił sojuszniczych w Europie. Podkreślono, że realizacja wspólnych celów wymaga ścisłych konsultacji, współpracy i wzajemnego zaufania.