Zareh Worbuni (; ur. 24 maja 1902 w Ordu, zm. 1980 we Francji) – ormiański prozaik emigracyjny, tworzył w języku zachodnioormiańskim, autor m.in. cyklu powieściowego Հալածուածները (Halacuacnery).
Życiorys Przy urodzeniu otrzymał nazwisko Euksuzian. Jego rodzina przeszła na islam aby uchronić się przed śmiercią (zob. ludobójstwo Ormian). Rząd osmański nakazał jednak konwertytom deportację, na skutek czego jego rodzice byli zmuszeni wyjechać, a on sam z rodzeństwem pozostał w Turcji u ich tureckich przyjaciół. W drodze powrotnej z deportacji zginął ojciec Zareha, zabity przez woźnicę muła. Jako nastolatek przez rok wędrował i sprzedawał ręczniki, które szyła jego matka, aby utrzymać rodzinę. W 1918 roku dzięki przekupieniu kapitana statku przepłynął Morze Czarne z matką i rodzeństwem i dotarł do Sewastopola. Po wkroczeniu bolszewików do miasta w 1919 roku rodzina przeniosła się do Konstantynopola, gdzie Zareh rozpoczął naukę w ormańskiej w dzielnicy Üsküdar. W tejże szkole zmieniono mu tureckie nazwisko Euskuzian na armeńskie Worbuni, co miało dla niego symboliczne znaczenie. Jego pierwszy wiersz pt. Garrnuks () ukazał się w lipcu 1922 roku na pierwszej stronie czasopisma „Żoghowurdi Dzajny” (). Dzień po jego publikacji wsiadł na statek płynący do Francji.