Jako środki ratownicze i komunikacyjne na okręcie znajdowały się: 7,3-metrowy welbot, podwieszony na uchylnych żurawikach na lewej burcie niszczyciela, trzy szalupy Burtona (dwie ośmiowiosłowe o długości 6,7 metra i jedna czterowiosłowa o długości 4,3 metra), 12 korkowych kół ratunkowych i wystarczającą dla całej załogi liczbę korkowych pasów ratunkowych.
Malowanie Przyjęty przez dowództwo marynarki latem 1899 roku schemat malowania zakładał, że podczas pełnienia służby na wodach wewnętrznych okręt miał być pomalowany następująco: kadłub w kolorze czarnym, natomiast pozostałe widoczne z zewnątrz elementów okrętu – takie jak maszty i drzewca, żurawiki, wywietrzniki itp. w kolorze białym (z wyjątkiem końcówek rei, które miały być także pomalowane na czarno i kominów, które miały być pomalowane na żółto z czarnymi szczytami). W przypadku okrętów Eskadry Pacyfiku oraz Oddziału Śródziemnomorskiego przyjęto malowanie większości powierzchni białą farbą, z wyjątkiem pomalowanych na żółto kominów; takie też malowanie niszczyciel otrzymał przed udaniem się na Daleki Wschód.
Służba mały|lewo|alt=Niszczyciel pod banderą francuską jako Quentin Roosevelt|Niszczyciel pod banderą francuską jako „Quentin Roosevelt”