Wysokość stosunku wartości dodatkowej do wartości siły roboczej zatrudnionej w procesie produkcji, czyli stopy wartości dodatkowej, świadczy – zdaniem Marksa – o stopie wyzysku pracy przez kapitał.
Według ekonomii marksistowskiej wyzyskiwacze to grupa ludzi, która może rozporządzać dobrami, uzyskując zysk ze swoich dochodów, które są związane z większym nakładem pracy niż sami wyzyskiwacze w niego włożyli. W oparciu o teorię wyzysku stosunków społecznych, powstała marksistowska teoria produkcji kapitalistycznej. Status wyzyskiwaczy często jest powiązany ze statusem klasowym oraz statusem własności środków produkcji, które służą jako narzędzie w procesie optymalizacji wyzysku. Tymczasem wyzyskiwanymi są ci, którzy otrzymują mniejszą płacę niż wartość produktów, które wytwarzają. Jeśli pracownicy otrzymują kwotę równą wartości ich produkcji – nie osiągają żadnego dochodu, w związku z czym, pracownicy nie mogą cieszyć się owocami własnej pracy. Natomiast różnica pomiędzy tym, co zostało wytworzone oraz wynikającej z wykonanej pracy siły nabywczej, nie może być uznana za redystrybucję zgodnie z potrzebami. Zgodnie z teorią marksistowską w społeczeństwie kapitalistycznym wyzyskiwanymi jest proletariat, a wyzyskiwaczami – zazwyczaj – burżuazja.