Liwanow szczególnie zainteresował się tematyką staroobrzędowców i sekt prawosławnych. W drugiej połowie lat sześćdziesiątych publikował rozliczne artykuły (dokumentalne i beletryzowane) o tej problematyce, czasami rezygnując z honorarium autorskiego. Główną publikacją Liwanowa związaną ze staroobrzędowcami i członkami sekt było wielotomowe dzieło Raskolniki i ostrożniki, wydawane od 1868 roku. Praca ta była jawnym atakiem na wyznawców starego obrządku oraz ich domniemanych popleczników. Autor wykorzystywał w nim materiały Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, uzupełniając je swoimi wymysłami. Książki, a zwłaszcza drugi tom, zawierający ostre ataki przeciwko krytykom, nie spotkały się z uznaniem środowiska literackiego. W atmosferze skandalu V tom dzieła został w 1875 roku spalony z polecenia cenzury, która nie wydała zgody na publikację również VI tomu.
Po porażce związanej z blokadą kontynuacji Raskolników i ostrożników Liwanow wydawał dzieła o charakterze edukacyjnym, które także nie zbierały pozytywnych opinii. Do tematyki staroobrzędowców częściowo powrócił w 1877 roku, wydając powieść Żyzń sielskogo swiaszczennika. Bytowaja chronika iz żizni russkogo duchowienstwa.