Następnie uczestniczył w wojnach z rewolucyjną Francją i Cesarstwem Francuzów. Po zawiązaniu I koalicji antyfrancuskiej jako dowódca 35 pułku huzarów Barco uczestniczył w kampanii flandryjskiej, m.in. w bitwie pod Rouvroy 13 maja 1794 r. Awansowany na generała-majora w dniu 11 czerwca 1795. Na początku kampanii letniej 1796 roku w południowych Niemczech dowodził brygadą w Armii Dolnego Renu pod dowództwem najpierw arcyksięcia Karola, a później Wilhelma von Wartenslebena. W ostatnim etapie działań dowodził brygadą piechoty i kawalerii w Dywizji Friedricha von Hotze w zwycięskiej dla Austriaków bitwie pod Würzburgiem (3 września 1796)Kienmayer Michael Frh. von. In: Österreichisches Biographisches Lexikon 1815–1950 (ÖBL). Band 3, Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften, Wien 1965, S. 324..
Po zawarciu II koalicji antyfrancuskiej dowodził brygadę kawalerii w Dywizji Friedricha Nauendorfa, uczestnicząc w pierwszej bitwie pod Stockach (25 marca 1799). Niebawem za umiejętną obronę Andelfingen w Szwajcarii (24 maja 1799) a następnie umiejętny odwrót z niewielkimi stratami został mianowany feldmarszałkiem-lejtnantem (6 marca 1800). Po letnim rozejmie 1799 r. został mianowany dowódcą korpusu w armii arcyksięcia Jana.