Zakładał, że już w wieku siedmiu lat dziecko "używa rozumu" (wiek rozeznania) i jest w stanie zbliżyć się do Chrystusa w Eucharystii, czerpiąc z tego obronę przed zepsuciem i do czego, de iure, było zobowiązane (martwym dotąd w tym zakresie) zapisem prawa kanonicznego. Pius X powołuje się również na wskazania Soboru laterańskiego i poglądy św. Tomasza z Akwinu. W myśl tych wskazań dziecko, które raz doszło do używania rozumu wówczas od razu podlega obowiązkowi Prawa Bożego. Święty Antoni twierdził jednoznacznie, że dziecko, które jest w stanie zgrzeszyć śmiertelnie, to jest równocześnie zobowiązane do korzystania ze Spowiedzi i Komunii świętej. Podobne zdanie wyraził Sobór trydencki. Papież powołuje się także na list Piusa IX do biskupów francuskich z 12 marca 1866, w którym surowo ganił proceder dopuszczania dzieci do Komunii świętej w wieku dojrzalszym, z góry określonym. Wcześniej, 15 marca 1851 Kongregacja Soboru odrzuciła uchwałę synodu krajowego w Rouen, która zabraniała przystępowania do Komunii świętej przed dwunastym rokiem życia. 25 marca 1910 Kongregacja Sakramentów otrzymała zapytanie od Kościoła argentyńskiego o to, czy do Komunii świętej można dopuszczać dzieci w wieku lat 12., czy 14.