W czasie I wojny światowej pełniła opiekę medyczną nad legionistami, współpracując z Samarytaninem Polskim i Czerwonym Krzyżem. Wtedy też zaczęły się jej poważne kłopoty ze zdrowiem, które utrudniały jej wykonywanie pracy lekarki. W 1927 roku orzeczeniem Wojskowej Komisji Inwalidzkiej została uznana za inwalidkę wojskową z 60% utratą zdolności zarobkowej. Przyczyną była kontuzja i choroba przebyta w czasie I wojny światowej. Mimo tego do końca życia pracowała jako lekarka w stopniu majora w wojskowym szpitalu w Krakowie.
Zmarła 5 czerwca 1945 w Krakowie, została pochowana na cmentarzu Rakowickim. Jak pisała B. Czajecka i J. Jasicka była pionierką, która przetarła szlaki innym kobietom.
Życie prywatne Urodziła się w rodzinie niezamożnej inteligencji. Matka z domu Kulawska zajmowała się domem. Ojciec Heleny, Józef Donhaiser, był budowniczym. Helena miała siostrę Stanisławę Zacharewicz (Donhaiser) i brata Józefa Antoniego Donhaisera.
Jej mężem był Stanisław Jan Sikorski, z którym miała córkę Stanisławę Zygler (Sikorską). Jadwiga Klemensiewiczowa pisała, że Helena razem z mężem adoptowali dwie dziewczynki (krewne męża). Mieszkali przy ul. Karmelickiej 28 (w 1917).
Przypisy