Ale również metafizyka weszła do miłości i przypisała jej funkcję najbardziej fundamentalnej podstawy harmonii świata.
Dzieło Marsilio Ficina „Komentarz do Uczty Platona” () zapoczątkowało dużą liczbę traktatów filozoficznych o miłości, do których należą m.in. () Jehudy Abrabanela, komentarz do canzony autorstwa Giovanniego Pico della Mirandoli, Miłosna filozofia Francesca Patriziego. Filozofia erotyczna była Istotną częścią myśli filozoficznej Jakuba Böhmego, który głosił androgyniczną naturę człowieka, obejmującą zasadę męską i żeńską.
Zdaniem Borysa Kuzniecowa, w metafizyce miłości epoki Renesansu zachodziła specyficzna ewolucja neoplatonizmu. W istocie przestawał on być sobą, ponieważ ewolucja przekształciła jego podstawową ideę: emanacja świata ponadzmysłowego przestawała być rozpatrywana jako istota świata zmysłowego. W filozofii Odrodzenia, a zwłaszcza w filozofii miłości, powstaje koncepcja przeciwna. Dla Platona i neoplatoników punktem wyjścia jest bezcielesna, boska miłość, która się degraduje, gdy się przybliża do zmysłowego świata. W epoce Renesansu pojawia się inna koncepcja. Jej punktem wyjścia jest ziemska, przeniknięta zmysłowymi uczuciami miłość z odczuciem i uznaniem piękna jako wyrazu indywidualności.