Esso zamierzało zaprojektować „Neosho” z pojedynczą śrubą napędową, zapewniającą prędkość rejsową 10 węzłów. Marynarka wymusiła jednak projekt szybszej jednostki, zdolnej dotrzymać kroku innym okrętom floty, stąd też projekt zmodyfikowano, w projekcie oznaczonym jako T3-S2-A1 wprowadzając układ napędowy z dwiema śrubami napędowymi, aby zapewnić prędkość marszową 15 węzłów.
Budowa USS Neosho rozpoczęła się w czerwcu 1938 roku w Kearny w stanie New Jersey. W momencie wodowania, 29 kwietnia 1939 roku, okręt o 168,5 metra długości był największym zbiornikowcem na świecie. W obliczu zbliżającej się wojny w Europie, cztery miesiące później okręt został przekazany marynarce wojennej i wszedł do służby w Norfolk w stanie Wirginia, gdzie oficjalnie otrzymał nazwę USS „Neosho” (AO-23). Podobnie jak inne zbiornikowce marynarki wojennej podczas II wojny światowej, „Neosho” otrzymał nazwę od rzeki w Stanach Zjednoczonych. Był to drugi okręt, któremu nadano tę nazwę – pierwszą jednostką marynarki o nazwie USS „Neosho” był operujący rzece na Missisipi podczas wojny secesyjnej monitor rzeczny. W lipcu 1941 roku ukończono ostateczną konwersję okrętu, przystosowującą go do wymagań marynarkiDon Keith: The Ship That Wouldn't Die, s.