Mandel wolał używać terminu „neokapitalizm”, którym w tamtym czasie najczęściej posługiwali się intelektualiści w Belgii i Francji.
W swojej pracy Późny kapitalizm Mandel wyróżnił trzy okresy w rozwoju kapitalistycznego sposobu produkcji.
Swobodnie konkurencyjna produkcja kapitalistyczna, mniej więcej od 1700 do 1870, poprzez wzrost kapitału przemysłowego na rynkach krajowych. Faza kapitalizmu monopolistycznego, mniej więcej od 1870 do 1940, charakteryzuje się imperialistyczną rywalizacją o rynki międzynarodowe i wyzyskiem terytoriów kolonialnych. Epoka późnego kapitalizmu wyłaniającego się po II wojnie światowej, której dominującymi cechami są wielonarodowe korporacje, zglobalizowane rynki i praca, masowa konsumpcja oraz przestrzeń dla płynnych wielonarodowych przepływów kapitału.
Mandel próbował scharakteryzować naturę epoki nowożytnej jako całości, odwołując się do głównych praw ruchu kapitalizmu określonych przez Karola Marksa. Celem ekonomisty było wyjaśnienie nieoczekiwanego odrodzenia kapitalizmu po II wojnie światowej, wbrew lewicowym prognozom, oraz długiego boomu gospodarczego, który wykazał najszybszy wzrost gospodarczy w historii ludzkości.