Po II wojnie światowej Po wojnie marynarka Meksyku podlegała stałej rozbudowie, przez pierwsze cztery dekady głównie w oparciu o używane amerykańskie okręty z nadwyżek wojennych. Jej głównym zadaniem stało się patrolowanie strefy ekonomicznej, w tym ochrona rybołówstwa przed nielegalnymi połowami, a następnie także ochrona platform wiertniczych i zwalczanie przemytu narkotyków, co przełożyło się na wyposażenie głównie w liczne okręty patrolowe i eskortowe. Pierwszym dużym wzmocnieniem były otrzymane w 1947 roku cztery fregaty typu Tacoma, pięć eskortowców typu PCE i dziewięć ścigaczy okrętów podwodnych typu PC. W latach 60. marynarka nabyła sześć szybkich transportowców budowy wojennej, używanych jako okręty patrolowe, oraz partię trałowców typu Admirable, wykorzystywanych też jako korwety. W 1970 roku marynarka nabyła swoje pierwsze niszczyciele: „Cuathemoc” i „Cuitlahuac” wojennego typu Fletcher, a w 1973 roku jeszcze jeden niszczyciel eskortowy i partię trałowców (korwet) typu Auk. Marynarka wzbogaciła się w tej dekadzie także o liczne kutry patrolowe, przede wszystkim typu Azteca, w tym budowane w Meksyku. W 1975 roku marynarka liczyła 11 000 personelu, łącznie z piechotą morską.