Manifestacje 31 sierpnia 1982 r. we Wrocławiu, znane również jako bitwa wrocławska 1982 r. – zorganizowana 31 sierpnia 1982 we Wrocławiu największa w Polsce uliczna demonstracja podczas stanu wojennego, w której udział wzięło od 50 do 70 tysięcy ludzi.
Manifestacja zorganizowana 31 sierpnia 1982 r. odbyła się w rocznicę podpisanych dwa lata wcześniej porozumień sierpniowych.
Przebieg demonstracji W przeciągu kilku godzin całe śródmieście miasta pokryło się siecią barykad. Do pierwszych walk ulicznych doszło ok. godziny 14:14 na Placu Czerwonym (obecnie pl. Solidarności). Demonstrantom udało się wtedy podpalić transporter opancerzony, trafiając go koktajlem Mołotowa. Tam też został śmiertelnie postrzelony Kazimierz Michalczyk, 27-letni tokarz z zakładów ELWRO. Do użycia ostrej amunicji przez milicję doszło na placu Kirowa (obecnie placu Orląt Lwowskich), gdzie ostrzelano demonstrantów z broni palnej. Długotrwałe walki toczyły się także na ul. Mazowieckiej, na której zgromadziło się kilka tysięcy młodych ludzi. Tłumiony przez ZOMO pokojowy protest przerodził się w regularną bitwę. Demonstranci budowali barykady z ławek, kubłów na śmieci i innych przedmiotów, skandowali antykomunistyczne hasła oraz śpiewali pieśni patriotyczno-religijne.