Na drugiej kondygnacji, częściowo ukrytej pod dachem, znajdowały się pomieszczenia sypialne, łazienka pokój guwernantki i pokój gościnny; w sutenerze znajdowały się pomieszczenia gospodarcze oraz mieszkanie portiera.
Bryła budynku jest nieregularna, nakrytą obszernym dachem mansardowym z łukowo wygiętymi liniami okapów naczółków. W połaciach dachu znajdują się różnej wielkości i kształtów lukarny. Do budynku dołączono kilka dobudówek, m.in. od strony północnej dobudowano sień wejściową, w części dachowej wykonaną z drewna nakrytą również dachem mansardowym. Od strony frontowej dobudowano werandę zadaszoną drewnianymi balkonami, do których dostęp jest z pokoi na poddaszu. Zachodnia fasada wzbogacona jest tarasem otoczonym murowaną balustradą. Ponadto w elewacji widoczne są wykusze okienne: na pierwszej kondygnacji jedno zarysowane na planie łuku, a na drugiej dwa trójboczne wykusze oświetlające pokoje. W elewacji południowej znajduje się owalny wykusz z oknem o kształcie inspirowanym tradycyjnym oknem termalnym. Budynek w swojej formie mieszał style klasycyzmu i naradzającego się wówczas modernizmu i nawiązywał do wiejskiego budownictwa "rodzimego" typu Landhaus. Domy tego typu powstawały głównie na osiedlu Borek, Zacisze i Karłowice.