Powstałe wówczas obszerne, najczęściej dwutraktowe kamienice, reprezentują wczesną fazę historyzmu od form klasycystycznych poprzez neorenesans do neogotyckich.
Kamienica na działce nr 9 została wzniesiona w latach 1854-1855 według projekty majstra budowlanego A. Hayna z Wrocławia dla majstra kołodziejskiego P. Karause. W 1899 roku właścicielem kamienicy był Elias Brück.
Opis architektoniczny Kamienica zaprojektowana została jako budynek trzypiętrowy, trójtraktowy, o sześcioosiowej fasadzie, w całości boniowanej, pokryty płaskim dachem. Otwory okienne osadzone są w wąskich profilowanych opaskach z tynku. Okna pierwszego piętra umieszczono na gładkich lizenach wspartych na gzymsie międzyokiennym. Pod linią dachu umieszczone są liczne okienka poddasza z profilowanymi opaskami przechodzącymi w gzymsy a następnie proste belkowanie podtrzymujące masywny geison. Tylna elewacja jest gadka, bez ozdób.
Według pierwotnego planu w sutenerze znajdował się lokal usługowy, do którego wchodziło się bezpośrednio od piwnicy, z południowej strony. W 1858 roku zaprojektowano nowe wejście do suteryn i ulokowano je bardziej symetrycznie, po prawej stronie.