Energia elektryczna magazynowana była w jednej baterii akumulatorów składającej się z 232 ogniw. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 40 metrów.
Okręt wyposażony był w dwie stałe dziobowe wyrzutnie kalibru 450 mm, z łącznym zapasem czterech torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiła pojedyncza pokładowa armata przeciwlotnicza kalibru 76 mm Armstrong A1914 L/30 oraz karabin maszynowy Colt kalibru 6,5 mm.
Załoga okrętu składała się z 2 oficerów oraz 24 podoficerów i marynarzy.
Służba F 15 został wcielony do służby w Regia Marina 13 sierpnia 1917 roku. Jego pierwszym dowódcą został kmdr ppor. (wł. capitano di corvetta) Mario Monelli. 21 września 1917 roku okręt trafił do Eskadry (wł. Squadriglia) Okrętów Podwodnych w Brindisi. W grudniu jednostka przeszła do dyspozycji Dowództwa Morskiego do Valony, skąd przeprowadzał defensywne patrole na pobliskich wodach. 31 grudnia 1917 roku okręt nadal stacjonował w Valonie (wraz z F 10 i ). W maju 1918 roku F 15 został przydzielony do Flotylli Okrętów Podwodnych w Ankonie, operując także z pod Rawenną. 1 listopada 1918 roku okręt wchodził w skład Flotylli Okrętów Podwodnych w Wenecji (razem z „Delfino”, X 1, „Atropo”, F 2, F 3, F 5, F 8, F 9, F 10, F 12, F 17, F 19 i F 20).