Podczas wydobycia karpiny, zaobserwował na terenie zwanym przez lokalną ludność „białą górą” pod Smardzewicami, że tuż pod powierzchnią ziemi na rozległym terenie znajdują się — szacowane na znaczne — złoża białej, sypkiej skały piaskowej, a jej skład — według wstępnych ocen — w znacznej mierze stanowiła krzemionka, co mogło czynić ją surowcem wysokiej jakości przy produkcji szkła. Po zleceniu hucie szkła w Piotrkowie Trybunalskim oceny próbek z „białej góry”, ustalono, że po nieznacznej obróbce lokalny piasek kwarcowy może być wykorzystywany na skalę przemysłową. Niedługo potem rozpoczął eksploatacje złóż rejonu „białej góry”. W 1922 roku Łoziński zarejestrował działalność kopalni i uzyskał umowy na dostawy do piotrkowskiej huty szkła, a później również innych odbiorców w kraju. W niedługim czasie stał się największym pracodawcą dla mieszkańców okolicznych przeludnionych wsi. Założona przez Łozińskiego kopalnia jest obecnie jedną z największych w Europie spośród przedsiębiorstw dostarczających piasek kwarcowy.