Bitwa o Wadi Mabuk (hebr. הקרב בואדי מבעוק) – starcie pomiędzy Armią Obrony Izraela a Egipskimi Siłami Zbrojnymi 14 października 1973 roku na Synaju podczas wojny Jom Kipur. Było ono elementem egipskiej ofensywy na środkowym i południowym odcinku frontu na Synaju w celu przebicia się z przyczółków utworzonych na wschód od Kanału Sueskiego w głąb półwyspu.
Egipskie natarcie okazało się zaskoczeniem dla wojsk izraelskich. Z czasem Izraelczykom udało się wyhamować uderzenie oraz odeprzeć siły egipskie, zadając im straty. Odparcie ataku oraz osłabienie wojsk Egiptu na tym odcinku frontu stworzyło sytuację wyjściową do przeprowadzenia operacji „Abirej Lew”.
Tło historyczne
Po wojnie sześciodniowej w 1967 roku prezydent Egiptu Gamal Abdel Naser uznał, że wciągnie Izrael w długi konflikt na wyniszczenie, który miałby skutkować izraelskimi stratami gospodarczymi i wśród żołnierzy. Egipcjanie myśleli, że taki stan rzeczy skłoniłby Izrael do podjęcia rozmów pokojowych. Naser uznał, że podjęcie takich kroków przez izraelskie władze ukazałoby słabnącą pozycję państwa Izrael w regionie. Do 1970 roku trwała tzw. wojna na wyczerpanie, w którą oprócz Egiptu zaangażowane były w różnym stopniu także Syria, Jordania i organizacje palestyńskie.