Oblężenie Zamościa – oblężenie miasta od 26 lutego do 1 marca 1656 roku, podczas potopu szwedzkiego.
Historia Wojska szwedzkie pod dowództwem króla Karola X Gustawa w bitwie pod Gołębiem, 18 lutego 1656 roku pokonały i zmusiły do ucieczki wojska polskie dowodzone przez regimentarza kasztelana kijowskiego Stefana Czarnieckiego. 21 lutego Szwedzi zajęli Lublin, następnie zaatakowali twierdzę zamojską. Jan Sobiepan Zamoyski był ówczesnym panem na Zamościu. 23 lutego Czarniecki skierował do miasta 3 chorągwie jazdy i jedną dragonii (600 koni). Sam odwiedził ordynata następnego dnia i obiecał odsiecz w przypadku oblężenia.
Szwedzki feldmarszałek Robert Douglas, przybył do Płoskiego i wezwał ordynata do poddania się. Karol X Gustaw 26 lutego przybył pod twierdzę z całą armią. Znów posłano wezwanie do poddania twierdzy a widząc, że to nieskuteczne król dał rozkaz do ostrzelania miasta. W nocy z 27 na 28 lutego przystąpiono do ostrzeliwania i rzucono na miasto 150 pocisków. Następnego dnia do twierdzy udało się poselstwo złożone z pisarza polnego koronnego Jana Fryderyka Sapiehy oraz generała Forgella z obietnicą sowitej nagrody za poddanie. To samo powtórzono kolejnego dnia.