Chętnie dodawano do ciasta bakalie (rodzynki, migdały, cykatę), słodkie wino lub wódkę, szafran oraz dużą ilość przypraw korzennych (pieprzu, goździków, cynamonu, gałki muszkatołowej i kardamonu), co najprawdopodobniej upodabniało je w smaku do piernika. W XIX wieku zrezygnowano praktycznie z dodatku przypraw korzennych, ograniczając też ilość szafranu do minimum – taką babę przyrządzano przede wszystkim z okazji Wielkanocy.
Pośród dawnych polskich przepisów, oprócz zwykłych babek drożdżowych znaleźć można też m.in. babki parzone, muślinowe (podolskie) oraz baby z mąki gryczanej (lub z jej dodatkiem).
Na obrazie przedstawiającym ucztę wydaną przez Jana III Sobieskiego w lipcu 1684 roku (na ilustracji) dostrzec można polską babę o współczesnym wyglądzie. Jest to najprawdopodobniej dzieło zagranicznego malarza, niemieszkającego w Polsce (być może , ok. 1685).
Staropolskie baby wypiekano w formach glinianych lub miedzianych, albo w rondlach i formach papierowych. Drobna szlachta wypiekała baby w garnkach, które należało rozbić by wydobyć z nich upieczone ciasto.