Unia sakramentalna (, ) – termin, jakim teologia luterańska określa realną obecność ciała i krwi Jezusa Chrystusa w sakramencie eucharystii.

Krytyka transsubstancjacji W swoim piśmie polemicznym z roku 1520 Marcin Luter szeroko omówił kwestię sakramentów, redukując ich liczbę do dwóch: chrztu i komunii świętej (Wieczerzy Pańskiej). Na podstawie Pisma Świętego Luter uznał, że jedynie te dwa zostały osobiście ustanowione przez Jezusa Chrystusa; zawierają w sobie obietnicę zbawienia i posiadają wskazany przez Zbawiciela widzialny znak. Reformator sprzeciwił się wynikającej z ustalonej podczas soboru w Konstancji doktryny konkomitancji praktyce udzielania wiernym sakramentu Wieczerzy Pańskiej jedynie pod jedną postacią. Według reformatora odmawianie wiernym uczestnictwa w społeczności obu darów eucharystycznych jest niezgodne z treścią Biblii i stanowi jedną z głównych piętnowanych w piśmie „niewoli”, w jakie wpadł Kościół. Luter poza tym uznał, że „niewolą” ówczesnego Kościoła było również narzucanie przez papiestwo konieczności uznawania transsubstancjacji jako jedynego, słusznego sposobu rozumienia obecności Chrystusa w sakramencie komunii.