Jako destabilizację przestrzeni międzynarodowej uznano też niekontrolowaną migrację i przemyt ludzi.

W deklaracji ogłoszono między innymi następujące decyzje: Zatwierdzenie nowej koncepcji strategicznej, która ma przystosować Sojusz do zagrożeń ze strony Rosji i nasilającej się rywalizacji z Chinami. Opisano w niej środowisko bezpieczeństwa, potwierdzono wartości i wskazano kluczowy cel NATO, czyli zapewnienie kolektywnej obrony w oparciu o podejście 360°. Przywołano trzy kluczowe zadania sojusznicze: odstraszanie i obronę, zapobieganie kryzysom oraz bezpieczeństwo kooperatywne. Zobowiązano się do intensyfikacji poparcia politycznego i praktycznego na rzecz Ukrainy, w tym przyspieszenie dostaw nieśmiercionośnego sprzętu obronnego. W dłuższej perspektywie zdecydowano się na pomoc Ukrainie w powojennej odbudowie i w przeprowadzeniu reform. Sojusznicy zobowiązali się do rozmieszczenia na wschodniej flance NATO dodatkowych sił, które w razie potrzeby zostaną powiększone z istniejących batalionowych grup bojowych do jednostek wielkości brygady. Pozytywnie oceniono współpracę między państwami ramowymi a państwami przyjmującymi w zakresie wzmocnienia sił oraz dowodzenia i kontroli jak również tworzenia struktur na poziomie dywizji. Uznano, że odporność jest narodową odpowiedzialnością i zbiorowym zobowiązaniem.