W 1969 został naczelnym dyrektorem Południowej Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych, oraz docentem kontraktowym, a w 1974 profesorem kontraktowym w Instytucie Dróg, Kolei i Mostów. W 1977 Rada Państwa mianowała go profesorem nadzwyczajnym nauk technicznych. W latach 1975–1981 był pierwszym dyrektorem Instytutu Organizacji i Techniki Transportu Kolejowego na Wydziale Transportu Politechniki Krakowskiej.

Prowadził badania naukowe dla Centralnego Ośrodka Badań i Rozwoju Kolejnictwa. Uczestniczył w modernizacji Dworca Centralnego w Warszawie. Był zaangażowany w budowę dworca PKP i PKS w Jarosławiu. Opublikował ponad 60 publikacji, współrealizator około 50 prac naukowo-badawczych. Członek rady naukowej Centralnego Ośrodka Badań i Rozwoju Techniki Kolejnictwa w Warszawie oraz rady techniczno-ekonomicznej przy Dyrektorze Generalnym PKP. W 1981 przeszedł na emeryturę.

Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w KrakowieZarząd cmentarzy komunalnych w Krakowie.